ميخ  در ديوار

يكي بود يكي نبود، يك بچه كوچيك بداخلاقي بود. پدرش به او يك كيسه پر از ميخ و يك چكش داد و گفت هر وقت عصباني شدي، يك ميخ به ديوار روبرو بكوب...

یادش میاد بابا بزرگ ُ خیلی دوست داشت

عادتش بود وقتی بابایی را می دید می دویید تو بغلش و براش زبون می ریخت تا بابایی از تو جیبش یه شکلات در می آوورد بعد بابایی صورتش و جلو می آوورد که بوسش کنه ولی اول عینک بابایی رو برمیداشت بعد بوسش می کرد و عینک به چشمای خودش می زد ُ از بالای اون نگاه می کرد و با عصایی که همیشه کنار صندلی بود ادای بابا بزرگ ها رو در می آوورد....

ولی حالا که مدتها ست از اون شیطنت ها میگذره

                   و دیگه نمی خواد که ادا در بیاره

                                                ولی ....

 حالا مجبور که اونهم همیشه توی جیبش شکلات باشه!!!

جایت خوش نیست

چرا سخن نمی گویی ؟

حالت خوش نیست

می خواهم که بگویمت

 نوک زبانم آن را حس می کنم

خیلی ساده است

ولی نمی توانم

انگار زبانم را با میخ به دیوار سکوت کوبیدن

 ...

به کدامین راه باید جستجو کنم

 چرا توقف کنم،چرا؟
    پرنده ها به سوی جانب آبی رفته اند
    افق عمودی است
  افق عمودی است و حرکت : فواره وار
                                                           و در حدود بینش
                                       سیاره های نورانی میچرخند
                         زمین در ارتفاع به تکرار میرسد
                    و چاههای هوایی
                         به نقب های رابطه تبدیل میشوند
                                      و روز وسعتی است 
            که در مخیله ی تنگ کرم روزنامه نمیگنجد
 

چرا توقف کنم؟
راه از میان مویرگ های حیات می گذرد
کیفیت محیط کشتی زهدان ماه
سلول های فاسد را خواهد کشت
و در فضای شیمیایی بعد از طلوع
تنها صداست
صدا که ذوب ذره های زمان خواهد شد .
چرا توقف کنم؟

         صدا ، صدا ، تنها صدا
                  صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن
                       صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک
                              صدای انعقاد نطفه ی معنی
                                    و بسط ذهن مشترک عشق
                                        صدا ، صدا ، صدا ، تنها صداست که میماند

يک صبحِ زود يک صبحِ قشنگ خواهيم رفت
همان طرف‌های دورِ آشنا خواهيم رفت.

می‌گويند آنجا
کوچه‌هايی دارد عجيب،
غرقِ نور و سلام و تبسم وُ
هر چه شما بخواهيد!

می‌گويند آنجا
نسترن‌ها نماز می‌خوانند
آب، اهل آوازِ رفتن است
و ملايکی بی‌سوال
پياله‌های پُر از می را
بر چينه‌های ستاره چيده‌اند،
هوا خوش است و کلمات،
همه‌ی کلمات از هر چه گفتنِ بوسه آزادند!