به انتظار می نشینم

می دانم ....می دانم دلالتم می کنی که این رنج تا زمانی که نتوانم دو نیمه گمشده آغاز و  انجام جهان را به هم بپیوندیم ادامه خواهد یافت

یا خدایا

تا کی باید از ملالت آفتاب و عطر نان بگوییم

از شبهایی که نمی خوابیدیم و از آتش پرستار می کردیم

بگذار برایت بگویم ..

روزی برای نوشتن حاشیه ای بر ماه پروانه می شدیم

پروانه ای که بال هایش را باد برد...اما اکنون ...

 و ما وقتی دانستیم تا تحویل سال چند هزاره مانده است بر عمر رفته گریستیم  

      هنوز بعد از ظهر زمستان است 

            هنوز برف می بارد

                        و تو می گویی

                            از آینه هایی که از پیر شدن ما می گوید

                                                          و از بهاری که رنگ به چهره ندارد    

انگار روزی دیگر فرا رسیده است

                                  اگر چشم هایت گشوده شده اند

                                 و اگر می توانی صادقانه  ِ 

                                                                 لبخند بزنی  

                     بدان که خداوند...

                                  هنوز عاشق توست !!!